Diet is druk, druk met solliciteren. Deze week stonden er 4 sollicitaties op de agenda waarvan er 1 afgevallen is. De 3 die over bleven zijn stuk voor stuk enorm leuke banen waarin veel uitdagingen voor mij te vinden zijn.
Na de eerste sollicitatie dinsdag ging ik met een enorm positief gevoel naar huis, het gesprek was lekker en fijn verlopen, de baan bleek nog leuker te zijn dan ik in eerste instantie gedacht had. Gisteren na de tweede sollicitatie ging ik wederom met een positief gevoel naar huis, zelfs met een gevoel van trots. Ook deze functie bleek nog leuker te zijn dan ik in eerste instantie gedacht had. Maar wat mij zo trots maakte is dat ik uitgenodigd werd voor een functie in een branche die voor velen nog als een mannenwereld gezien wordt, daarnaast ontbreekt mij ook compleet enige ervaring in deze branche, maar op basis van mijn CV en de werkervaring die ik wél heb ben ik evengoed voor dit gesprek uitgenodigd. En ook dit gesprek verliep voor mijn gevoel weer heel positief.

Vandaag het derde sollicitatiegesprek. Op de reis er naar toe bedacht ik me dat ik op dat moment eigenlijk niet eens wist naar welke van de drie mijn voorkeur uit ging. Maar na de sfeer in het bedrijf geproefd te hebben, de medewerkers aan het werk gezien te hebben voelde ik dat ik hier het meest op mijn plek zou zitten. Net zoals je dit met mensen soms hebt voelde ik hier een klik bij, en dat gevoel van die klik kun je niet uitleggen, het is er of het is er niet en hier was het er.
Het gesprek zelf vond ik de pittigste die ik deze week gehad had, maar ook hier heb ik het er weer goed vanaf gebracht. Maar in tegenstelling tot de voorgaande 2 gesprekken had ik bij deze een minder positief gevoel daarna en terecht zo bleek later.

Dit gesprek had ik met persoon 1 en persoon 2. Persoon 1 was en is heel enthousiast, persoon 2 was degene die ik in dit gesprek dan ook moest overtuigen van mijn kwaliteiten, wat mij overigens gelukt is, maar in dit geval als een struikelblok gezien wordt. Ook persoon 2 is ervan overtuigt dat ik geschikt ben voor deze baan, dat ik op basis van mijn werkervaring ook geschikt ben voor een hogere functie dan ik feitelijk voor kwam solliciteren. Maar persoon 2 is ook bang dat ik op basis van mijn werkervaring mij snel zal gaan vervelen in deze baan en er snel op uitgekeken zal raken.
Mijn werkervaring is leidinggevende waarin ik verantwoordelijk was voor 75 man personeel, het compleet reilen en zeilen van een enorm drukke, hectische en dynamische omgeving en alles wat daar nog meer bij kwam kijken. Op basis van dit durf ik van mezelf ook wel te zeggen dat ik dus bepaalde kwaliteiten in huis heb, dat ik heb laten zien dat ik heel wat in mijn mars heb. Maar inmiddels weet ik ook dat ik niet meer zo’n hectische en drukke functie wil, en in de ogen van sommigen betekend dit onder mijn niveau werken. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik op basis van mijn werkervaring afgewezen wordt omdat een werkgever vind dat ik té veel capaciteiten bezit of dat de baan niet uitdagend genoeg voor mij zou zijn.

Ik schrik dus niet alleen mannen af maar ook werkgevers. Ik word er niet vrolijk van kan ik vertellen, ik wil zo graag. Feitelijk wordt gezegd dat ik wél geschikt ben voor die baan wat is het probleem dan. Motivatie alleen is niet genoeg, werkervaring hebben is niet genoeg. In mijn geval is het niet het gebrek ergens aan maar is het té…. té wat eigenlijk?
Persoon 2 gaat er nog over nadenken, maandag zal ik het horen.

Keep my fingers crossed.

Edit 22 juni:
Volgende week krijg ik een tweede gesprek.

Diet is druk, druk met solliciteren. Deze week stonden er 4 sollicitaties op de agenda waarvan er 1 afgevallen is. De 3 die over bleven zijn stuk voor stuk enorm leuke banen waarin veel uitdagingen voor mij te vinden zijn.
Na de eerste sollicitatie dinsdag ging ik met een enorm positief gevoel naar huis, het gesprek was lekker en fijn verlopen, de baan bleek nog leuker te zijn dan ik in eerste instantie gedacht had. Gisteren na de tweede sollicitatie ging ik wederom met een positief gevoel naar huis, zelfs met een gevoel van trots. Ook deze functie bleek nog leuker te zijn dan ik in eerste instantie gedacht had. Maar wat mij zo trots maakte is dat ik uitgenodigd werd voor een functie in een branche die voor velen nog als een mannenwereld gezien wordt, daarnaast ontbreekt mij ook compleet enige ervaring in deze branche, maar op basis van mijn CV en de werkervaring die ik wél heb ben ik evengoed voor dit gesprek uitgenodigd. En ook dit gesprek verliep voor mijn gevoel weer heel positief.

Vandaag het derde sollicitatiegesprek. Op de reis er naar toe bedacht ik me dat ik op dat moment eigenlijk niet eens wist naar welke van de drie mijn voorkeur uit ging. Maar na de sfeer in het bedrijf geproefd te hebben, de medewerkers aan het werk gezien te hebben voelde ik dat ik hier het meest op mijn plek zou zitten. Net zoals je dit met mensen soms hebt voelde ik hier een klik bij, en dat gevoel van die klik kun je niet uitleggen, het is er of het is er niet en hier was het er.
Het gesprek zelf vond ik de pittigste die ik deze week gehad had, maar ook hier heb ik het er weer goed vanaf gebracht. Maar in tegenstelling tot de voorgaande 2 gesprekken had ik bij deze een minder positief gevoel daarna en terecht zo bleek later.

Dit gesprek had ik met persoon 1 en persoon 2. Persoon 1 was en is heel enthousiast, persoon 2 was degene die ik in dit gesprek dan ook moest overtuigen van mijn kwaliteiten, wat mij overigens gelukt is, maar in dit geval als een struikelblok gezien wordt. Ook persoon 2 is ervan overtuigt dat ik geschikt ben voor deze baan, dat ik op basis van mijn werkervaring ook geschikt ben voor een hogere functie dan ik feitelijk voor kwam solliciteren. Maar persoon 2 is ook bang dat ik op basis van mijn werkervaring mij snel zal gaan vervelen in deze baan en er snel op uitgekeken zal raken.
Mijn werkervaring is leidinggevende waarin ik verantwoordelijk was voor 75 man personeel, het compleet reilen en zeilen van een enorm drukke, hectische en dynamische omgeving en alles wat daar nog meer bij kwam kijken. Op basis van dit durf ik van mezelf ook wel te zeggen dat ik dus bepaalde kwaliteiten in huis heb, dat ik heb laten zien dat ik heel wat in mijn mars heb. Maar inmiddels weet ik ook dat ik niet meer zo’n hectische en drukke functie wil, en in de ogen van sommigen betekend dit onder mijn niveau werken. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik op basis van mijn werkervaring afgewezen wordt omdat een werkgever vind dat ik té veel capaciteiten bezit of dat de baan niet uitdagend genoeg voor mij zou zijn.

Ik schrik dus niet alleen mannen af maar ook werkgevers. Ik word er niet vrolijk van kan ik vertellen, ik wil zo graag. Feitelijk wordt gezegd dat ik wél geschikt ben voor die baan wat is het probleem dan. Motivatie alleen is niet genoeg, werkervaring hebben is niet genoeg. In mijn geval is het niet het gebrek ergens aan maar is het té…. té wat eigenlijk?
Persoon 2 gaat er nog over nadenken, maandag zal ik het horen.

Keep my fingers crossed.

Edit 22 juni:
Volgende week krijg ik een tweede gesprek.

…. En hoe langer ik erover na denk hoe minder ik het snap. De hele dag zweven de vraagteken als een aureool boven mijn hoofd.
Diet heeft een man leren kennen, nou ja niet eens leren kennen want nog voor het zover kwam was meneer al op de vlucht geslagen.

Na een paar dagen een heel leuk contact over en weer (tenminste ik dacht dat het leuk was) is meneer in een spontane bui bij mij zondagavond langs gekomen. De eerste keer dat we elkaar zagen overigens. Na de eerste onwennigheid was het al snel net zo vertrouwd en gezellig als in het contact de dagen ervoor (tenminste dat dacht ik) . 2 Mensen die gezellig samen op de bank zitten, lachen samen, samen kunnen slapouwehoeren, zich op hun gemak voelen bij elkaar en zich beide seksueel tot elkaar aangetrokken voelen (zo bleek achteraf) (nee er is niets gebeurt), je kunt het slechter treffen toch?
Nadat meneer weg ging en ik met een glimlach de deur achter hem dicht deed was ik eigenlijk dan ook in de overtuiging dat we elkaar nog eens zouden zien. Voor mij was het leuk genoeg geweest om hem beter te willen leren kennen.

Maar onderweg van mijn huis naar zijn huis is er blijkbaar iets gebeurt en ik vraag me  af wat. Nadat meneer thuis was gekomen was alles ineens anders. Meneer zei wel dat hij het ook gezellig had gevonden, mij aantrekkelijk vond (nou ja seksueel dan), zich bij mij op z’n gemak voelde, maar was ook geschrokken en in de war.
Nu wilt hij geen contact meer en is op de vlucht geslagen.

Normaal is dit mijn scenario om weg te lopen, al komt dit bij mij veel later pas. Pas wanneer er bij mij gevoelens komen kijken sla ik op de vlucht of weet ik het zo te spelen dat uiteindelijk zo’n man alsnog op de vlucht slaat. Maar zo’n eerste ontmoeting is tekort en te snel om over gevoelens te spreken.
Ik heb niets verkeerds gedaan (zegt hij), maar waarvan is hij dan zo erg in de war van dat die geen contact meer wil. Was ik soms dan tóch tegengevallen? Maar als meneer dát dan gewoon zegt kan ik het tenminste begrijpen, maar dan zou die zich ook niet tot me aangetrokken voelen toch? Het enige wat wel duidelijk is dus dat ik er geen ene fuck van snap en dit voelt niet goed, het houd me al twee nachten uit mijn slaap en dat maakt me een soort boos, boos op mezelf dat een vent door zoiets als dit mij uit mijn slaap weet te houden.

Ik zag alleen maar redenen om elkaar juist beter te willen leren kennen en wat daarna dan weer gaat gebeuren zie ik dan wel weer. Stapje voor stapje want ik ben niet zo van het snelle. Maar waarschijnlijk zag ik het verkeerd dan, of heb ik iets over het hoofd gezien in iedergeval ben ik blijkbaar niet leuk genoeg om wel beter te willen leren kennen.
Misschien kan ik me ook beter afvragen of meneer door dit wel de moeite waard is om beter te leren kennen, en moet ik misschien wel juist blij zijn dat ik díe kans niet gekregen heb?

Had ik al gezegt dat ik er niets van begrijp?

…. En hoe langer ik erover na denk hoe minder ik het snap. De hele dag zweven de vraagteken als een aureool boven mijn hoofd.
Diet heeft een man leren kennen, nou ja niet eens leren kennen want nog voor het zover kwam was meneer al op de vlucht geslagen.

Na een paar dagen een heel leuk contact over en weer (tenminste ik dacht dat het leuk was) is meneer in een spontane bui bij mij zondagavond langs gekomen. De eerste keer dat we elkaar zagen overigens. Na de eerste onwennigheid was het al snel net zo vertrouwd en gezellig als in het contact de dagen ervoor (tenminste dat dacht ik) . 2 Mensen die gezellig samen op de bank zitten, lachen samen, samen kunnen slapouwehoeren, zich op hun gemak voelen bij elkaar en zich beide seksueel tot elkaar aangetrokken voelen (zo bleek achteraf) (nee er is niets gebeurt), je kunt het slechter treffen toch?
Nadat meneer weg ging en ik met een glimlach de deur achter hem dicht deed was ik eigenlijk dan ook in de overtuiging dat we elkaar nog eens zouden zien. Voor mij was het leuk genoeg geweest om hem beter te willen leren kennen.

Maar onderweg van mijn huis naar zijn huis is er blijkbaar iets gebeurt en ik vraag me  af wat. Nadat meneer thuis was gekomen was alles ineens anders. Meneer zei wel dat hij het ook gezellig had gevonden, mij aantrekkelijk vond (nou ja seksueel dan), zich bij mij op z’n gemak voelde, maar was ook geschrokken en in de war.
Nu wilt hij geen contact meer en is op de vlucht geslagen.

Normaal is dit mijn scenario om weg te lopen, al komt dit bij mij veel later pas. Pas wanneer er bij mij gevoelens komen kijken sla ik op de vlucht of weet ik het zo te spelen dat uiteindelijk zo’n man alsnog op de vlucht slaat. Maar zo’n eerste ontmoeting is tekort en te snel om over gevoelens te spreken.
Ik heb niets verkeerds gedaan (zegt hij), maar waarvan is hij dan zo erg in de war van dat die geen contact meer wil. Was ik soms dan tóch tegengevallen? Maar als meneer dát dan gewoon zegt kan ik het tenminste begrijpen, maar dan zou die zich ook niet tot me aangetrokken voelen toch? Het enige wat wel duidelijk is dus dat ik er geen ene fuck van snap en dit voelt niet goed, het houd me al twee nachten uit mijn slaap en dat maakt me een soort boos, boos op mezelf dat een vent door zoiets als dit mij uit mijn slaap weet te houden.

Ik zag alleen maar redenen om elkaar juist beter te willen leren kennen en wat daarna dan weer gaat gebeuren zie ik dan wel weer. Stapje voor stapje want ik ben niet zo van het snelle. Maar waarschijnlijk zag ik het verkeerd dan, of heb ik iets over het hoofd gezien in iedergeval ben ik blijkbaar niet leuk genoeg om wel beter te willen leren kennen.
Misschien kan ik me ook beter afvragen of meneer door dit wel de moeite waard is om beter te leren kennen, en moet ik misschien wel juist blij zijn dat ik díe kans niet gekregen heb?

Had ik al gezegt dat ik er niets van begrijp?

…. En hoe langer ik erover na denk hoe minder ik het snap. De hele dag zweven de vraagteken als een aureool boven mijn hoofd.
Diet heeft een man leren kennen, nou ja niet eens leren kennen want nog voor het zover kwam was meneer al op de vlucht geslagen.

Na een paar dagen een heel leuk contact over en weer (tenminste ik dacht dat het leuk was) is meneer in een spontane bui bij mij zondagavond langs gekomen. De eerste keer dat we elkaar zagen overigens. Na de eerste onwennigheid was het al snel net zo vertrouwd en gezellig als in het contact de dagen ervoor (tenminste dat dacht ik) . 2 Mensen die gezellig samen op de bank zitten, lachen samen, samen kunnen slapouwehoeren, zich op hun gemak voelen bij elkaar en zich beide seksueel tot elkaar aangetrokken voelen (zo bleek achteraf) (nee er is niets gebeurt), je kunt het slechter treffen toch?
Nadat meneer weg ging en ik met een glimlach de deur achter hem dicht deed was ik eigenlijk dan ook in de overtuiging dat we elkaar nog eens zouden zien. Voor mij was het leuk genoeg geweest om hem beter te willen leren kennen.

Maar onderweg van mijn huis naar zijn huis is er blijkbaar iets gebeurt en ik vraag me  af wat. Nadat meneer thuis was gekomen was alles ineens anders. Meneer zei wel dat hij het ook gezellig had gevonden, mij aantrekkelijk vond (nou ja seksueel dan), zich bij mij op z’n gemak voelde, maar was ook geschrokken en in de war.
Nu wilt hij geen contact meer en is op de vlucht geslagen.

Normaal is dit mijn scenario om weg te lopen, al komt dit bij mij veel later pas. Pas wanneer er bij mij gevoelens komen kijken sla ik op de vlucht of weet ik het zo te spelen dat uiteindelijk zo’n man alsnog op de vlucht slaat. Maar zo’n eerste ontmoeting is tekort en te snel om over gevoelens te spreken.
Ik heb niets verkeerds gedaan (zegt hij), maar waarvan is hij dan zo erg in de war van dat die geen contact meer wil. Was ik soms dan tóch tegengevallen? Maar als meneer dát dan gewoon zegt kan ik het tenminste begrijpen, maar dan zou die zich ook niet tot me aangetrokken voelen toch? Het enige wat wel duidelijk is dus dat ik er geen ene fuck van snap en dit voelt niet goed, het houd me al twee nachten uit mijn slaap en dat maakt me een soort boos, boos op mezelf dat een vent door zoiets als dit mij uit mijn slaap weet te houden.

Ik zag alleen maar redenen om elkaar juist beter te willen leren kennen en wat daarna dan weer gaat gebeuren zie ik dan wel weer. Stapje voor stapje want ik ben niet zo van het snelle. Maar waarschijnlijk zag ik het verkeerd dan, of heb ik iets over het hoofd gezien in iedergeval ben ik blijkbaar niet leuk genoeg om wel beter te willen leren kennen.
Misschien kan ik me ook beter afvragen of meneer door dit wel de moeite waard is om beter te leren kennen, en moet ik misschien wel juist blij zijn dat ik díe kans niet gekregen heb?

Had ik al gezegt dat ik er niets van begrijp?

De oranjekoorts heeft het pand waar ik in woon ook bereikt. Vrolijk wapperende vlaggen fleuren de daken en de gezamelijke tuin op.
Oranje zakdoeken liggen als tafelkleedjes op de tuintafels, oranje voetballen liggen her en der verspreid en geven het grauwe grind een oranje gloed. Zelfs de anders zo vrolijk gekleurde biertafel heeft een oranje metamorfose ondergaan. (Ik heb foto’s gemaakt, maar om de één of andere reden krijg ik ze niet op de pc ).

Zondag is er hier feest, een oranje voetbal feest. Beamer in de tuin, bier en hapjes, bbq en de dresscode is….. oranje!
Er is geen ontkomen aan, tenzij ik zondag mijn huis ontvlucht zal ik mee (moeten) doen met deze oranje feestvreugde. Dat laatste is niet zo’n probleem natuurlijk, voor een feestje is Diet altijd wel te porren, het is dan ook meer dat ik niet weet wat voor oranje ik aan moet….

Oranje lipstick heb ik wel, oranje nagellak lukt ook wel, heb ergens ook nog een oranje zonnebril liggen. Heb wel nog een oranje rokje (die ik niet meer zal passen) maar wil natuurlijk de heren niet afleiden van de wedstrijd. Oranje bikini lijkt me ook niet zo’n goed plan tenzij het bloedje heet gaat worden natuurlijk.

Ik ga maar eens shoppen…. *sjucht*

De oranjekoorts heeft het pand waar ik in woon ook bereikt. Vrolijk wapperende vlaggen fleuren de daken en de gezamelijke tuin op.
Oranje zakdoeken liggen als tafelkleedjes op de tuintafels, oranje voetballen liggen her en der verspreid en geven het grauwe grind een oranje gloed. Zelfs de anders zo vrolijk gekleurde biertafel heeft een oranje metamorfose ondergaan. (Ik heb foto’s gemaakt, maar om de één of andere reden krijg ik ze niet op de pc ).

Zondag is er hier feest, een oranje voetbal feest. Beamer in de tuin, bier en hapjes, bbq en de dresscode is….. oranje!
Er is geen ontkomen aan, tenzij ik zondag mijn huis ontvlucht zal ik mee (moeten) doen met deze oranje feestvreugde. Dat laatste is niet zo’n probleem natuurlijk, voor een feestje is Diet altijd wel te porren, het is dan ook meer dat ik niet weet wat voor oranje ik aan moet….

Oranje lipstick heb ik wel, oranje nagellak lukt ook wel, heb ergens ook nog een oranje zonnebril liggen. Heb wel nog een oranje rokje (die ik niet meer zal passen) maar wil natuurlijk de heren niet afleiden van de wedstrijd. Oranje bikini lijkt me ook niet zo’n goed plan tenzij het bloedje heet gaat worden natuurlijk.

Ik ga maar eens shoppen…. *sjucht*

En voor je het weet ben je zo 9 maanden verder….
9 Maanden waarin dan ook een boel gebeurt is. 9 Maanden waarin dan ook een boel niet gebeurt is.
In de afgelopen 9 maanden heb ik veel gedaan, maar ook heb ik heel veel niet gedaan.

Vandaag las ik bij Tiger dat hij het gevoel heeft dat het leven aan hem voorbij gaat, dat gevoel heb ik nu ook wel een beetje. Ik ben nu 9 maanden verder en toch ben ik nu weer terug op het punt waar ik diezelfde 9 maanden terug ook was. Één stapje vooruit, 2 stapjes achteruit en ondertussen gaat het leven aan mij voorbij lijkt het.

Maar… ik leef! Dat dan nog wel
En het wordt zomer, lekker weer, warme zonnestralen op mijn blote velletje, reden genoeg om weer tot leven te komen.

In iedergeval ben ook ik verhuist of i.i.g. mijn weblog dan, meteen maar een goede reden om het interieur hier eens te vernieuwen.

To be continued…