Diet is druk, druk met solliciteren. Deze week stonden er 4 sollicitaties op de agenda waarvan er 1 afgevallen is. De 3 die over bleven zijn stuk voor stuk enorm leuke banen waarin veel uitdagingen voor mij te vinden zijn.
Na de eerste sollicitatie dinsdag ging ik met een enorm positief gevoel naar huis, het gesprek was lekker en fijn verlopen, de baan bleek nog leuker te zijn dan ik in eerste instantie gedacht had. Gisteren na de tweede sollicitatie ging ik wederom met een positief gevoel naar huis, zelfs met een gevoel van trots. Ook deze functie bleek nog leuker te zijn dan ik in eerste instantie gedacht had. Maar wat mij zo trots maakte is dat ik uitgenodigd werd voor een functie in een branche die voor velen nog als een mannenwereld gezien wordt, daarnaast ontbreekt mij ook compleet enige ervaring in deze branche, maar op basis van mijn CV en de werkervaring die ik wél heb ben ik evengoed voor dit gesprek uitgenodigd. En ook dit gesprek verliep voor mijn gevoel weer heel positief.

Vandaag het derde sollicitatiegesprek. Op de reis er naar toe bedacht ik me dat ik op dat moment eigenlijk niet eens wist naar welke van de drie mijn voorkeur uit ging. Maar na de sfeer in het bedrijf geproefd te hebben, de medewerkers aan het werk gezien te hebben voelde ik dat ik hier het meest op mijn plek zou zitten. Net zoals je dit met mensen soms hebt voelde ik hier een klik bij, en dat gevoel van die klik kun je niet uitleggen, het is er of het is er niet en hier was het er.
Het gesprek zelf vond ik de pittigste die ik deze week gehad had, maar ook hier heb ik het er weer goed vanaf gebracht. Maar in tegenstelling tot de voorgaande 2 gesprekken had ik bij deze een minder positief gevoel daarna en terecht zo bleek later.

Dit gesprek had ik met persoon 1 en persoon 2. Persoon 1 was en is heel enthousiast, persoon 2 was degene die ik in dit gesprek dan ook moest overtuigen van mijn kwaliteiten, wat mij overigens gelukt is, maar in dit geval als een struikelblok gezien wordt. Ook persoon 2 is ervan overtuigt dat ik geschikt ben voor deze baan, dat ik op basis van mijn werkervaring ook geschikt ben voor een hogere functie dan ik feitelijk voor kwam solliciteren. Maar persoon 2 is ook bang dat ik op basis van mijn werkervaring mij snel zal gaan vervelen in deze baan en er snel op uitgekeken zal raken.
Mijn werkervaring is leidinggevende waarin ik verantwoordelijk was voor 75 man personeel, het compleet reilen en zeilen van een enorm drukke, hectische en dynamische omgeving en alles wat daar nog meer bij kwam kijken. Op basis van dit durf ik van mezelf ook wel te zeggen dat ik dus bepaalde kwaliteiten in huis heb, dat ik heb laten zien dat ik heel wat in mijn mars heb. Maar inmiddels weet ik ook dat ik niet meer zo’n hectische en drukke functie wil, en in de ogen van sommigen betekend dit onder mijn niveau werken. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik op basis van mijn werkervaring afgewezen wordt omdat een werkgever vind dat ik té veel capaciteiten bezit of dat de baan niet uitdagend genoeg voor mij zou zijn.

Ik schrik dus niet alleen mannen af maar ook werkgevers. Ik word er niet vrolijk van kan ik vertellen, ik wil zo graag. Feitelijk wordt gezegd dat ik wél geschikt ben voor die baan wat is het probleem dan. Motivatie alleen is niet genoeg, werkervaring hebben is niet genoeg. In mijn geval is het niet het gebrek ergens aan maar is het té…. té wat eigenlijk?
Persoon 2 gaat er nog over nadenken, maandag zal ik het horen.

Keep my fingers crossed.

Edit 22 juni:
Volgende week krijg ik een tweede gesprek.